داستان خانم تامپسون و دانش آموزی به نام تدی – به بهانه شروع سال تحصیلی
شنبه, مهر ۴م, ۱۳۸۸این داستان که شهرت زیادی در بین علاقمندان امور تربیتی دارد، اصلا معلوم نیست واقعیت داشته باشد، شاید هم داشته باشد، اما مهم نیست. حتی اینکه کمی تا قسمتی هم روحیه سانتی مالیستی دارد هم مهم نیست. آنچه در این داستان اهمیت دارد تاثیری است که آدم ها در روابط با همدیگر دارند. تاثیری که یک واکنش مناسب البته در یک زمان مناسب می تواند بر همه زندگی یک آدم داشته باشد و البته همه ما خاطره های زیادی از این نوع رفتارها و کنش و واکنش ها را در ذهن مان داریم.
خانم تامپسون آموزگار کلاس پنجم دبستان در نخستین روز سال تحصیلی وارد کلاس شد و پس از حرف های معمول اولیه، مثل همه معلم ها در اولین روز مدرسه به شاگردانش گفت که همه آنها را به یک میزان دوست دارد و هیچ تفاوت و تبعیضی بین آنها قائل نیست، دروغ کوچکی که خوب همه معلم ها می گویند. خوب خانم تامپسون هم داشت دروغ می گفت به ویژه اینکه تدى استوارد در ردیف جلوى کلاس روى صندلى لم داده بود که خانم تامپسون هیچ علاقه ای به او نداشت. تدى سال قبل هم در همین کلاس درس می خواند. لباس هاى او همیشه کثیف و نامرتب بود، با بچه هاى دیگر سر سازگاری نداشت و درس و نمره هایش هم تعریفی نداشت. او واقعاً دانش آموز نامرتبى بود و خانم تامپسون از دست او بسیار ناراضى بود. سرانجام هم او سال گذشته نمره قبولى نگرفت و رفوزه شد.
خانم تامپسون که دید امسال هم او دوباره در کلاس پنجم درس می خواند، تصمیم گرفت نگاهی به پرونده تحصیلى سال هاى گذشته او بیاندازد تا شاید بفهمد علت درس نخواندن او پی چیست و بتواند کمکش کند.
معلم کلاس اول تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز باهوش، شاد و با استعدادى است. تکالیفش را خیلى خوب انجام می دهد و رفتار خوبى دارد. “رضایت کامل”.
معلم کلاس دوم او در پرونده اش نوشته بود: تدى دانش آموز فوق العاده اى است. همکلاسیهایش دوستش دارند ولى او به خاطر بیمارى درمان ناپذیر مادرش که در خانه بسترى است دچار مشکل روحى است.
معلم کلاس سوم او در پرونده اش نوشته بود: مرگ مادر براى تدى بسیار گران تمام شده است. او تمام تلاشش را براى درس خواندن می کند ولى پدرش به درس و مشق او علاقه اى ندارد. اگر شرایط محیطى او در خانه تغییر نکند او به زودى با مشکل روبرو خواهد شد.
معلم کلاس چهارم تدى در پرونده اش نوشته بود: تدى درس خواندن را رها کرده و علاقه اى به مدرسه نشان نمی دهد. دوستان زیادى ندارد و گاهى در کلاس خوابش می برد.
خانم تامپسون با مطالعه پرونده هاى تدى به مشکل او پى برد و از این که دیر به فکر افتاده بود خود را نکوهش کرد. تصادفاً فرداى آن روز، کریسمس بود و همه دانش آموزان هدایایى براى او آوردند. هدایاى بچه ها همه در کاغذ کادوهاى زیبا و نوارهاى رنگارنگ پیچیده شده بود، بجز هدیه تدى که داخل یک کاغذ معمولى و به شکل نامناسبى بسته بندى شده بود.
خانم تامپسون هدیه ها را سرکلاس باز کرد. وقتى بسته تدى را باز کرد یک دستبند کهنه که چند نگینش هم افتاده بود و یک شیشه عطر که سه چهارمش مصرف شده بود در داخل آن بود. این امر باعث خنده بچه هاى کلاس شد، اما خانم تامپسون فوراً خنده بچه ها را قطع کرد و شروع به تعریف از زیبایى دستبند کرد. سپس همانجا آن را به دست کرد و مقدارى از آن عطر را نیز به خود زد.
تدى آن روز بعد از اینکه مدرسه تمام شد مدتى بیرون حیاط صبر کرد تا خانم تامپسون بیرون بیاید. سپس نزد او رفت و به او گفت: خانم تامپسون، شما امروز بوى مادرم را می دادید.
خانم تامپسون، بعد از خداحافظى از تدى، داخل ماشینش رفت و براى دقایقى طولانى گریه کرد. از آن روز به بعد، او آدم دیگرى شد و در کنار تدریس خواندن و نوشتن و ریاضیات و علوم به بچه ها، به آموزش “زندگی” و “عشق به همنوع” به آنها پرداخت و البته توجه ویژه اى نیز به تدى می کرد.
پس از مدتى، ذهن تدى دوباره زنده شد. هر چه خانم تامپسون او را بیشتر تشویق می کرد او هم سریعتر پاسخ می داد. به سرعت او یکى از با هوش ترین بچه هاى کلاس شد و خانم تامپسون با وجودى که به دروغ گفته بود که همه را به یک اندازه دوست دارد، اما حالا تدى محبوبترین دانش آموزش شده بود.
یکسال بعد، خانم تامپسون یادداشتى از تدى دریافت کرد که در آن نوشته بود شما بهترین معلمى هستید که من در عمرم داشته ام.
شش سال بعد، یادداشت دیگرى از تدى به خانم تامپسون رسید. او نوشته بود که دبیرستان را تمام کرده و شاگرد سوم شده است. و باز هم افزوده بود که شما همچنان بهترین معلمى هستید که در تمام عمرم داشته ام.
چهار سال بعد از آن، خانم تامپسون نامه دیگرى دریافت کرد که در آن تدى نوشته بود با وجودى که روزگار سختى داشته است اما دانشکده را رها نکرده و به زودى از دانشگاه با رتبه عالى فارغ التحصیل می شود. باز هم تأکید کرده بود که خانم تامپسون بهترین معلم دوران زندگیش بوده است.
چهار سال دیگر هم گذشت و باز نامه اى دیگر رسید. این بار تدى توضیح داده بود که پس از دریافت لیسانس تصمیم گرفته به تحصیل ادامه دهد و این کار را کرده است. باز هم خانم تامپسون را محبوبترین و بهترین معلم دوران عمرش خطاب کرده بود. امَا این بار، نام تدى در پایان نامه کمى طولانی تر شده بود: دکتر تئودور استوارد.
ماجرا هنوز تمام نشده است. بهار آن سال نامه دیگرى رسید. تدى در این نامه گفته بود که با دخترى آشنا شده و می خواهند با هم ازدواج کنند. او توضیح داده بود که پدرش چند سال پیش فوت شده و از خانم تامپسون خواهش کرده بود اگر موافقت کند در مراسم عروسى در کلیسا، در محلى که معمولاً براى نشستن مادر داماد در نظر گرفته می شود بنشیند. خانم تامپسون بدون معطلى پذیرفت و حدس بزنید چکار کرد؟ او دستبند مادر تدى را با همان جاهاى خالى نگین ها به دست کرد و علاوه بر آن، یک شیشه از همان عطرى که تدى برایش آورده بود خرید و روز عروسى به خودش زد.
تدى وقتى در کلیسا خانم تامپسون را دید او را به گرمى هر چه تمامتر در آغوش فشرد و در گوشش گفت: خانم تامپسون از این که به من اعتماد کردید از شما متشکرم. به خاطر این که باعث شدید من احساس کنم که آدم مهمى هستم از شما متشکرم. و از همه بالاتر به خاطر این که به من نشان دادید که می توانم تغییر کنم از شما متشکرم.
خانم تامپسون که اشک در چشم داشت در گوش او پاسخ داد: تدى، تو اشتباه می کنى. این تو بودى که به من آموختى که می توانم تغییر کنم. من قبل از آن روزى که تو بیرون مدرسه با من صحبت کردى، بلد نبودم چگونه تدریس کنم.
بد نیست بدانید که تدى استوارد هم اکنون در دانشگاه آیوا یک استاد برجسته پزشکى است و بخش سرطان دانشکده پزشکى این دانشگاه به نام اونامگذاری شده است.
، کرکره اینجا را موقتا پایین می کشیم و برای مدتی به همان آدرس قبلی بر می گردیم. دوستانی که یادشان نیست 